งดงาม พิสูจน์ เปิดใจ ค้นหา ที่สุด ยอมรับ รักษา ปรับตัว หัวใจ ชีวิต

เคยคิดบ้างมั้ย  ว่าโลกมันเกิดมาจากอะไร 

แล้วทำไมต้องเรียกว่าโลก 

ใครกำหนด 

ทำไมต้องมีเงิน 

ทำไมต้องให้เงินมีค่า 

ทำไมทองต้องมีราคา  ทุกคนต่างฝันใฝ่ที่จะซื้อทองเก็บเผื่อได้นำออกมาขายในยามฉุกเฉิน 

แล้วถ้าเผื่อว่าวันนหนึ่งทองหมดค่า 

กลายเป็นเพียงแร่ที่มีสีเหลือง 

เปรียบไปก็ไม่ได้ต่างกับหิน 

ที่เค้าเอามาใช้สร้างบ้าน 

เด็กเล็กเอามาทอย  มาโยน 

วางกองระเกะระกะข้ามวันข้ามคืน 

โดยที่มันอาจจะหายไปทีละก้อน 

และไม่มีใครมาสนใจว่ามันจะหายไปกี่ก้อน 

บางครั้งก็คิดนะว่า  ทำไมต้องมีสิ่งมีชีวิต 

มีต้นไม้  ลำธาร 

มีภาษา  มีเชื้อชาติ 

มนุษย์นี่ก็แปลกที่มีสมอง 

สมองที่สร้างสรรค์และทำลาย 

คาดว่าคงมีนักทฤษฎีหลายคนในหลายด้าน 

ค้นคว้าและเรียบเรียงไว้ให้เราได้ศึกษามาคงไม่น้อย 

เพราะมนุษย์มีมาหลายร้อยล้านปี 

เล่มหนาเพียงใดจะสู้หนังสือประวัติศาศตร์ 

ที่จริงเราก็เป็นแค่คนๆนึง 

ที่จำอะไรได้น้อยเกี่ยวกับทฤษฏีและชื่อนักทฤษฎี 

ถ้ามันไม่ได้เกิดจากการบังคับให้จำเพื่อเอาไปใช้อ้างอิงในข้อสอบ 

เธอต้องจำให้ได้ 

มันสำคัญและจำเป็น 

เพราะทำให้ข้อมูลที่เธอเขียนลงไปมีความน่าเชื่อถือ 

แต่แวบนึงแอบคิด  ทำไมต้องเชื่อทฤษฎีมากมายในเมื่อบางครั้งสิ่งที่เค้าคิดไว้มันอาจจะไม่ถูก 

และเราก็ไม่เห็นด้วยเลยในบางครั้ง 

มาร์กซิส  อริสโตเติล  เพลโต  ความขัดแย้ง  ไร้ระเบียบ  แล้วไง 

ในเมื่อการศึกษาของเค้าทำเป็นผลการศึกษา  มีการวิจัย 

และ  คน  ทั่งโลกต่างให้การยอมรับ  และแปลไว้หลากหลายภาษา 

ถ้าเราจะไปโต้แย้งทฤษฎีคงต้องรอโตอีกหลายโข  กว่าเรียนรู้ว่าทำไมมันเป็นแบบนั้น   แต่ความขัดแย้งของเราเป็นแบบนี้ 

เมื่อคิดได้เช่นนั้นแล้ว  เราจึงจำเป็นที่ต้องยึดทฤษฎีไว้เป็นเมน 

และบางครั้งเราอาจจะต้องศึกษาทฤษฎีที่เกี่ยวข้องมากมาย 

เพื่อนำมาเป็นข้อโต้แย้งกับความเป็นไปในปัจจุบัน  ..โตเดี๋ยวคงรู้เอง 

แต่ทฤษฏีเกี่ยวกับปรัชญานี่คงไม่มีใครมาโต้แย้งให้เกิดความสิ้นสุดได้  ว่ามั้ย ^^ 

มันมีแค่เพียงบางครั้ง  บางอารมณ์เท่านั้นแหละที่อ่านเข้าใจ 

เรื่องอย่างนี้มันอยู่ที่จิตวิญญาณ  ความดี  ความชอบ  ความเห็นต่าง  และความเป็นไปในคลื่นสมอง 

ที่จริงถ้าไม่มีโลก  สิ่งมีชีวิตจะเกิดได้มั้ย 

ก๊าซออกซิเจนนี่มันมาได้ยังไง  เค้าคงมีไว้ให้นักวิทยาศาสตร์ค้นหา 

เหตุและผลมักเป็นของคู่กันอยู่แล้ว ..เหรอ  

บางครั้งมันเป็ความคิดแวบเดียวกับเรื่องพวกนี้ 

แต่ก็อยากจะบอกไว้ในนี้  ว่าแบบนี้นี่เอง 

ที่จริงถ้าประเทศไทยไม่ไปเกี่ยวข้องกับไอเอ็มเอฟ 

และไม่ต้องการการเติบโตแบบก้าวกระโดด  มันคงไม่เป็นอย่างนี้ 

มันจะอะไรมากมายถ้าพวกเราก้าวไปช้าๆอย่างมั่นคง 

ทำไมต้องใส่ใจกับความช้าของการเจริญเติบโตทางด้านเศรษฐกิจ 

ในเมื่อเราก็แบบนี้มาตั้งรุ่นไหนต่อรุ่นไหน  

เรามีทรัพยากร  มีน้ำ  มีปลา  มีข้าว  มีแสงแดด  ฝนตก  และลมหนาวอย่างพอเพียง 

ถึงแม้ที่นี่จะไม่มีหิมะ  ไม่ดอกไม้ที่บานสวยในฤดูหนาว  ฤดูใบไม้ผลิที่ช่างดูอบอุ่น 

แต่เราก็มีทรัพยากรที่อุดมดมสมบูรณ์  มีดิน  เรามีดิน  ดินที่สามารถปลูกข้าว  ปลูกผัก 

ยุโรปเค้ายังต้องการข้างจากเราอยู่เลย  ผักผลไม้ที่เมืองจันก็ช่างหวานอร่อยแถมถูกด้วย   

คนต่างชาติที่มาอยู่ในไทยต่างรู้สึกทึ่งในบ้านเมืองของเรา  

เค้าชอบย่ามชอบของแฮนเมด  ชอบผ้าฝ้าย  ชอบผัก  แสงแดด  ทะเล  แม่น้ำ 

แต่ก็อย่างว่าสิ่งที่เราอยากได้มักเป็นสิ่งที่เราไม่เคยได้และไม่เคยเห็น  

บางครั้งเราก็ต้องยอมรับเสียแต่โดยดีว่าเราจำเป็นต้องไปเรียนเกี่ยวชาติตะวันตกเพราะเค้าเกิดมาด่อนเรา 

อย่างน้องทวีปแถบนั้นมันน่าจะมาก่อนเอเชียนะ 

ถึงแม้ว่าเอเชียจะใหญ่กว่าหลายเท่า  เค้าจัดสวัสดิการได้อย่างดีเยี่ยม 

และบ้านเมืองของเค้าช่างดูไม่สกปรกเหมือนบ้านเรา 

ก็แหมนั่นมันเมืองหนาว  เรามันเมืองร้อน  แล้วไง  แต่เราก็ปลูกพืชขึ้น  ส่งออก 

ที่จริงถ้าเราไม่ทำสัญญาบ้าบอที่รัฐพยายามยัดเยียดข้อดีต่างๆเข้ามาเราก็อาจจะไม่เป็นมากมายขนาดนี้ 

เค้าคงไม่ได้ตั้งใจที่จะเอาประเทศไทยเป็นสมบัติโลก 

เพียงแค่อยากให้ประเทศไทยเป็นเหมือนเค้า 

ในขณะที่เราก็ไม่มองดูตัวเองเลยว่าพร้องหรือไม่กับสิ่งดีๆที่เค้าต้องการให้เรา 

ที่จริงปัญหาอาจจะไม่ได้อยู่ที่ว่าเราต้องการเจริญทัดเทียมกับต่างประเทศแต่เราอาจจะคิดไปเอวงว่าเราล้าหลัง 

ทั้งที่จริงเราก็มีสมอง  สองมือเหมือนกัน 

เราทำไปได้ด้วยตัวเองอย่างช้าๆและมั่นคง  เพ้อมากมาย 

อย่างว่าขออย่าให้ภูฏานเป็นเช่นกับประเทศเราเลย  

ขอให้มั่นคงในแนวทางในการพัฒนาประเทศที่มีแบบแผนก้าวไปพร้อมกันทั้งประชากรและการพัฒนาในทุกระดับ 

ถ้าเราไม่กำหนดค่าของเงินคงไม่เป็นแบบนี้  

แต่ถ้าไม่มีเงินแล้วเราจะแลกเปลี่ยนสิ่งของยังไง 

อย่างว่าทุกอย่างมักมีสองด้านเสมอ  จะเอาอะไรมาก 

สิ่งที่เกิดมาแล้วย่อมมีค่าและไม่มีค่าได้เสมอขึ้นอยู่กับปัจจัยต่างๆ 

ทั้งคน  ที่จะตั้งค่าของเอกลักษ์  สัญลักษณ์ ต้องการเป็นแบบไหน 

แบบไหนที่สังคมต้องการ   แบบไหนที่ไม่ผิดจารีต  และไม่ทำผิดธรรมเนียม   ไม่ทำให้คนอื่นเดิอดร้อน 

คนเรายิ่งโตยิ่งมีอีโก้  ยิ่งแก่ยิ่งเป็น 

เช่นนายก  ใครไม่เคยเห็นคนเถียงเก่งที่สุดในประเทศก็เชิญดูเอาไว้เป็นตัวอย่างที่ไม่ควรทำตามนะ 

ไม่เคยเห็นใครเถียงข้างๆคูไปได้ด้วยดีขนาดนี้เลย 

เรื่อง 16 ตุลายิ่งไปกันใหญ่  ถ้าทำใจให้เข้าใจก็เข้าใจนะสิ่งที่คิด  แต่มันทำไจลำบากนะ 

ใครๆเค้าก็รู้กันว่ามันเกิน 1  แน่นอน  เสียหายๆ 

คนเรามีอีโก้สูงเป็นเรื่องที่ดีที่จะไม่มีคนชักจูงเราไปในทางที่เราจะไม่ชอบได้ 

แต่บางครั้งเป็นเรื่องยากที่จะทำให้คนหลายคนจูนความคิดให้ได้ในแนวเดียวกัน 

คิดกันไหมว่ากระทรวงวัฒนธรรมจะมาคุยกับสมาคมภาพยนตร์จะสามารถประชุมโดยผ่านไปได้ด้วยดีได้ 

เด็กคณะวิทย์กับเด็กคณะอักษรจะคุยกันถูกคอถ้าแลกเปลี่ยนความเห็นเรื่องเหตุผลของกำเนิดเรื่องบางเรื่อง 

เด็กสถาปัตย์อาจไปได้ดีกับเด็กศิลปกรรม  และอีกครั้งที่เด็กวิศวะอาจไปได้ดีกับเด็กสถาปัตได้ 

นี่เราไม่รวมถึงคู่ชีวิตนะ  ฝ่ายหนึ่งนึกถึงเหตุและผลแต่อีกฝ่ายต่างนึกถึงสังคมมาก่อน 

เหมือนรัฐศาสตร์กับนิติศาสตร์มาพบกัน  เอาไงละ 

คุณจะวิเคราะห์แนวใช้หลักการทางนิติรัฐหรือรัฐศาสตร์ 

 บางครั้งก็ไม่เข้าใจคนที่เรียนนิติแล้วมาเรียนรัฐศาสตร์ (รู้สึกความคิดขัดแย้งกันเองในตัวมั่งมั้ย)

แต่ก็พยายามจะเข้าในคนที่เรียนนิติศาสตร์แล้วเอามาตรามาเป็นเครื่องชี้วัดความถูกต้อง 

ทั้งที่จริงมันก็เป็นเรื่องที่คนเราเองสร้างขึ้นมาให้เป็นตัวจัดระเบียบในทางสังคม 

ภาษากฎหมายเป็นภาษาที่เข้าใจยาก  ถ้าใครบรรลุ  คงสามารถหาช่องโหว่ได้เยอะทีเดียว 

น่ากลัวนะพูดถึง  เพียงได้แต่หวังว่าเค้าจะมีจิตวิญญาณของความเป็นนิติศาสตร์ 

 

มันอาจจะเป็นเรื่องยากมากแต่ก็ได้แต่หวังว่าซักวันเด็กศิลป์กับเด็กวิทย์จะจูนกันไปได้ด้วยดีในการพัฒนาประเทศ 

เลือนลางจริงๆ 

เอาแค่งานราชการที่ต้องมีชุดเป็นทางการในการเข้าร่วมประชุม

กับงานด้านสื่อสารมวลชนที่ต้องคล่องตัว  ยีนส์ไปได้ตลอด 

สิ่งหนึ่งที่ควรยึดก็คือการทำตามหน้าที่ของเราเอง 

ก็คงอยู่รวมกันได้อย่างสงบสุข  แต่หากจะกล่าวไปอีกแง่หนึ่ง 

ในทุกขั้นตอนงานราชการมักจะเป็นขั้นสุดท้าย  เสมอ 

 

เป็นเรื่องยากที่จะเชื่อมโยงความคิดของเด็กทำหนังและกระทรวงวัฒนธรรม 

รวมไปถึงกองเซ็นเซอร์ที่ต้องรับให้ได้ว่าการเปลือยในภาพยนต์เป็นการสื่อสารทางหนึ่งที่นักแสดงต้องทำเพื่อให้ได้อารมณ์ตามนั้น  

ฉากอีโรติกที่ต้องแสดงให้ได้ลึกซึ้งกลืนกินใจคนดูที่ควรเห็นว่าเป็นเรื่องธรรมชาติของคนรักกัน 

ในขณะที่แต่ละฝ่ายมีบรรทัดฐานที่ต่างกัน  แล้วจะเอาข้อสรุปที่ไหน 

เพราะกระทรวงก็ต้องคำนึงถึงความเหมาะสมเด็ก  เยาวชน  การเลี่ยน  แบบ  

เลยถึงเรื่องการใช้ชีวิตในสังคม  เหล้า บุหรี่  ยาเสพติด  การหล่อหลอม  การขัดเกลา 

ไม่ใช่นึกเพียงต้องการให้เป็นศิลปะ   สิ่งซึ่งสร้างสรรค์ขึ้นเพื่อจรรโลงสร้างสรรค์โลก 

ซึ่งมันเข้ากันไม่ได้  มันเป็นเรื่องยากมาก  แต่ก็คิดว่ามีทางนะ  จริงๆ 

อาจจะมองว่าเด็กบ้านเราเลือกเป็น  แต่บางทีมันก็เลือกเป็นแต่มันก็ทำ 

 

แต่ก็ยอมรับนะว่าเมื่อมีหมอกลงมันดูหนังไม่สนุกจริงๆ เหอๆ 

คุณคิดเหรอว่าเป็นเอกกับกระทรวงวัฒนธรรมคุยกันรู้เรื่อง 

ถ้าไม่ไปเรียนกับคุณวัน  ผู้ซึ่งเข้าใจในสัจจธรรมของงความสนุกคนหนุ่มสาวในวัยนั้น 

 

อย่างน้อยการไปฝึกงานที่เอเอสทีวีก็สอนเรื่องบางเรื่องได้ 

และบางครั้งมันเปลี่ยนกันไม่ได้  เพียงแต่ต้องปรับก็แค่นั้น  

 

ถึงจะถอยหลังลงคลองก็ยังดีกว่าสูญเสียจิตวิญญาณของความเป็นไทย  

ถึงแม้จะสูญเสียความเป็นไทยแต่ก็ไม่ยอมสูญเสียจิตวิญญาณของศิลปะ??? 

เอาไปขายเมืองนอกจัดเรต แล้วไงโอ้  ว้าว  ระบบอุถัมภ์ของชนชาวไทย

เอิ๊กๆ   เหรียญสองด้านเลือกเอาเถอะ  จุดจบของเรื่องนี้...ไม่มี

 

อย่างน้อยก็ต้องไปตามโลกาภิวัตน์

เปลี่ยนแปลงแต่ก็อย่าสูญเสียเลย

 

ได้ข่าวว่าที่เพ้อเจ้ามาทั้งหมดนั้นไม่มีความน่าเชื่อถืออยู่แม้แต่น้อย 555 ขำๆ

"เหล้ายังหมักได้  แล้วทำไมหมักจะเป็นนายกไม่ได้" ก๊ากกกกกกกกก 

สว่าง

 

สบาย

 

แล้วไง

 

อะไรของมึง

 

บ้าเอย

 

ขำ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสรดดดดดดดด

แสรดดดดดดดด

 

เจริญญญญญญญญญญญญ

เจริญญญญญญญญญญญญญญ

 

สงสัยช่วงนี้รับรู้เรื่องราวมากมายเกินไป

 

T_T

 

 

ประเสริฐเลย

 

 

คบคนพาลพาลพาไปหาผิด คบบัณฑิตบัณฑิตพาไปหาผล

 

สีบตีนยังรู้พลาด นักปราชญ์ยังรู้พลั้ง

 

แก้ไข ไม่ใช่ แก้ตัว

 

แสรดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

 

 

**ส่องกระจกเราเห็นเงาตัวเอง แต่มือซ้ายในกระจกกลับเป็นมือขวาของเรา  หัวใจข้างซ้ายกลับเป็นข้างขวา

 

เพราะฉะนั้น อย่าโทษตัวเองที่ไม่เข้าใจคนอื่น  ไม่เข้าใจใครๆ  เพราะแม้แต่ตัวเราเองเพียงแค่ส่องกระจก 

 

เราเห็นเงาของเรา  แต่เราไม่มีทางรู้เลยว่าภายในใจ  เราคิดอะไรอยู่ 

 

วงกลมมี 360 องศา  มองให้รอบเหมือนวงกลม  ซึ่ง.....ไม่มีจุดสิ้นสุด  และเลือกเอาส่วนที่ดี  ควรค่าแก่การคบ..... 

 

สาธุ

 

มีใครหลายคนบอกว่าความรักเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนมาก  มากขนาดไหนไม่รู้ด้วยนะงานนี้  เพราะชั้นว่าชั้นยังไม่มี ความรักแบบนั้น!!! เพื่อนแต่ละคนช่างมีความโชกโชนเหลือเกินในเรื่องความรัก  เป็นทั้งที่ปรึกษาและเป็นทั้งเพื่อนที่ดีได้ในเวลาเดียวกัน  พร่ำบอกไปเถอะทุกๆความนึกคิดที่เราเป็นห่วงเพื่อนคนนั้น  บอกไปเรื่อยๆ  บอกไปให้หมด  จนแทบจะไม่มีอะไรให้พูด  พอจบ  เพื่อนเราก็จะบอกว่า  อืม  เข้าใจแล้ว  ขอบใจมากเลยนะ  เค้าจะไม่ทำแบบนี้อีก  พอแยกย้ายกันคุณกรุณาลืมทุกอย่างที่คุณพูดไปกับเพื่อนคนนั้นด้ววยนะ  และจงลืมไปเลยว่าเราเคยบอกอะไรเค้าไป  เพราะพอวันต่อมาเราก็ยังคงเห็นพฤติกรรมเดิมๆ โดนแบบเดิม ร้องไห้เหมือนเดิม  และมากาเราเหมือนเดิม  ถ้าคุณเป็นคนนึงที่ชอบตั้งความหวัง  คุณต้องรู้สึกเสียความมั่นใจในตัวเองไม่น้อยเลย  เพราะฉะนั้นแล้วการลืมในสิ่งที่เราเตือนไปแล้วเป็นเรื่องที่ดีกับตัวเรา  เพราะเพื่อนไม่รู้หรอกว่าเราเป็นห่วง และรัก และหวังดี  มากเท่าไหร่  เปรียบๆไปก็เหมือนความรักบังตา  มองเห็นสิ่งที่ชั่วๆกลายเป็นเรื่องที่ดีๆ  ผู้ชายคนนี้ทำให้เรามากมายขนาดนี้  เราจะไม่รักมันได้ยังไง  จริงป่าว  เพราะฉะนั้นการควาดหวังอะไรก็ตามต้องเผื่อความผิดหวังไว้เยอะๆด้วย  มัยนเป็นเรื่องยากที่เราจะลืมๆเพื่อนคนนี้ไป  อยากบอกก็อยากบอก  อยากด่าก็อยากด่า  ครั้งแรกเราคงคิกว่าเราทำแบบนี้เป็นเรื่องที่ดีแน่ๆกับเพื่อนเรา  ถ้ามันมีครั้งที่สองเมื่อไหร่  ก็บอกไปอีกเถอะ  แต่เมื่อไหร่มีครั้งที่สาม  ขอได้ไหม  อย่ามาให้เห็นหน้า  มันไม่ใช่เรื่องแล้ว  มึงจะโง่ดักดานต่อไปก็เชิญ  ขอคุยถึงเรื่องอื่นเถอะได้โปรด....(แลดูเป็นเพื่อนที่แย่เนอะ  แต่ถ้านาทีนั้นแล้ว  สำหรับเรา เอาไม่อยุ่แน่ๆ)  ไม่รุ้เหมือนกันว่าถ้าเรามีความรักเราจะเป็นแบบนี้หรือเปล่า  มีแฟนเราคบกันแค่สองคน ถูก ไม่มีใครรู้ดีเท่าตัวเรา  ถ้าเค้าตีเรา  เราก็โดนดีคนเดียว  ไม่มีใครโดนตีกับเรา  แต่ถ้าเราเผลอไปเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง  และโดนด่ากลับมาเชื่อเถอะว่าคนๆนั้นเค้าหวังดีกับเราจริงๆ  แต่ถ้าคนฟังเฉยๆอาจเป็นทางออกที่ดี  แต่คงเตือนสติคุณไม่ได้  คุณต้องคิดอะไรด้วยตัวเองละ  เว้นแต่คุณจะปิดหู  ปิดตา ต่อไป  จะแอบเปิดหู  เปิดตาซักหน่อยก็ไม่  นี่มันฉลาดหรือคิดว่าไว้ใจ หรือโง่  นึกเอานะ  จะคบใครหัดบอกเพื่อนพี่น้องมั่งนะ  สิ่งที่คิดอาจไม่ใช่อย่างที่เห็นสิ่งที่เห็นอาจไม่ใช่ในสื่งที่คิด  และสิงที่คิดอาจไม่ใช้ที่เค้าคนนั้นเป็น..... ถ้าจะอยู่บนโลกนี้สองคนก็เชิญ....

 

การมีผู้หญิงหนึ่งผู้ชายสองเป็นเรื่องที่ดีหรือเปล่าไม่รู้รู้แต่ว่าผู้หญิงมีสิทธิ์เลือก  แต่แลกกับการเสียตัวไปเล่นๆ  ซึ่งเค้าคงไม่แคร์อะไรมากมาย  ถ้ามันมีครั้งแรกก็ต้องมีครั้งต่อไป..  ผู้ชายที่เล่นๆกันเค้าคงไม่ได้ตั้งความหวังอะไรมากมาย  แต่ถ้าบังเอิญเจอพวกคบทีละคน  ผู้ชายคนนั้นก็น่าสงสาร  และถ้าบทสรุปเป็นการที่ผู้หญิงถูกทิ้งคงจะไม่เลว แต่มันคงเปนไปได้เมื่อผู้หญิงสมัยนี้ช่างมีมารยาหลายร้องเล่มเกวียน  ร้องไห้คงเป็นเรื่องแรกี่ผู้หญิงทำ  ถ้าผู้หญิงคนนี้โดนเอาคืนสักครั้งคงดีมาก  และมันน่าจะเป็นกรรมเวียนไปเรื่องกับคนที่ทำคืน  ช่างน่าเวทนาเสียนี่กระไร  จากประสบการณ์ที่เคยได้ยินและได้เห็น  มันก็มีแค่ตัวแปปรของความรู้สึกงี่เง่นเรื่องความรักของผู้ชายและผู้หญิงที่มีให้กัน  และกลายเป็นความผูกพัน  ตัดกันไม่ขาด  รักก็รัก  เกลียดก็เกลีนยด  อยากทิ้งก็อยากทิ้ง  แต่อีกใจก็รักมาก  อยากเห็นหน้าทุกวันเหมือนเดิม  คนเรานี่ก็แปลกคนเค้าไม่รักกัน  แลล้ว  แต่ก็อยากรั้งมาเป็นของตัวเอง  มันมีความสุขมากเหรอที่ได้แต่ตัวมา  แต่ใจของคนนั้นเค้าไปอยู่ที่ไหน  หรือพูดอีกอย่างคงคบเพราะความสงสารน่ะ  ความรักนี่ไม่ใช่เป็นข้อดีอย่างเดียว  กว่าจะหมดรักและตัดใจได้คงหมดเหล้าไปหลายกลม เบียร์ไปหลายลัง  และค่าโทรศัพท์ไปหลายบาท  ซึ่งท้ายสุดก็ยังไม่รู้เลยว่าจะตัดใจได้หรือเปล่า... ชีวิตรัก

 

คำว่า งี่เง่า ดักดาน ไอ่เชี่ย ไอ้สัตว์  ควาย อีห่า บักห่า ฯลฯ คำด่าที่พรั่งพรูออกมาจากปากครรักกันนี่ก็เหมือนกัน  แปลกใจว่าตอนพวกมึงรักกันนี่หวานซ้า  แต่พอทะเลาะทีแทบจะฆ่ากันให้ตายให้ด้คราวนั้นทีเดียว  เหอๆ  มันน่าไหมล่ะเนี่ย เรื่องแย่ๆของความรัก   เรื่องดีๆของความรักคงไม่ต้องกล่าวถึง  เพระมันคงจะพรรณาได้ไม่หมดแน่ๆ  ส่วนดีๆใครๆเค้าก็รู้กัน  ความรักทำให้คนตาบอfท่าจะจริงก้คราวนี้ ฮ่าๆๆๆ

 

คบคนพาลพาลพาไปหาผิด  คบบัณฑิตบัณฑิตพาไปหาผล  คงใช่ไม่ได้กับคนที่มีความรักทำให้ตาบอด  จริงใช่มั้ย?????

เพ้อเจ้อ  เก็บกด  5555 อยาเป็นอย่างนั้นนะมึงอีบู  กร๊ากกกกกกกกกกกกกกก